CDMX, MEXICO
ⓒ Lize Helsen
Van CDMX tot Oaxaca, een reis in lagen
Reizen met kinderen is voor ons geen ontsnappen aan het leven, maar er net dieper in stappen. Mexico stond al even op mijn wishlist: Frieda Kahlo, kunst, kleur, cultuur, groots, gelaagd, gevarieerd, intens, … Toen we een voucher voor dat deel van de wereld kregen, was de boeking snel voltooid.
Vijf weken lang trokken we met onze kinderen door Mexico: van de overweldigende energie van Mexico City tot de tropische beloftes van Yucatán en Quintana Roo, om uiteindelijk te landen in Oaxaca.
Deze reis was geen checklist, geen Instagram-route (ik denk een valkuil voor velen) en geen “alles-moet-leuk-zijn”-verhaal. Het was een levend experiment in worldschooling: leren door te zijn, te voelen, verrast én teleurgesteld te worden. Door deze cultuur niet te consumeren, maar ze binnen te laten.
Mexico is geen bestemming die zich netjes laat samenvatten. Het is op plekken oppervlakkig (geworden, want dat was het zeker niet altijd… jammer genoeg door toerisme en Pinterest-“gems”) maar op vele andere plekken dan weer gelaagd, rauw, warm, luid, kleurrijk en ongelooflijk leerzaam. Precies daarom is het zo’n krachtige plek voor worldschooling.
Worldschooling betekent voor ons niet “onderweg wat schoolwerk doen”, maar leren via ontmoeting: geschiedenis onder je voeten, cultuur op je bord, taal op straat, emoties in kunst. Mexico City bleek daarin een meesterlijke leeromgeving om de reis aan te vatten.
Kom je graag meer te weten over Worldschooling en Nature Schooling, dan kan dat in deze post: Worldschooling & Nature Schooling: Learning as a Living System
Mexico is een kruispunt van beschavingen: Azteeks, Spaans-koloniaal, modern en hypercreatief. Voor kinderen (en eerlijk: ook voor ons) is dat een levend leerboek.
In deze blog neem ik je mee in onze visie:
-
waarom Mexico zo’n krachtige leerplek is voor kinderen
-
hoe reizen hun wereldbeeld verruimt (en het onze mee uitdaagt)
-
en waarom sommige plekken er voor ons resoneerden… en andere veel minder
Spoiler alert:
Puerto Escondido (Oaxaca) stal ons hart op een manier die we niet hadden zien aankomen. Yucatán en Quintana Roo? Mooi, warm, indrukwekkend… maar niet helemaal onze plek. Waarom dat zo is (cultureel, energetisch en pedagogisch), ontdek je verderop in dit verhaal.
Dit is geen ultieme gids. Het is een uitnodiging om anders te kijken naar reizen met kinderen in Mexico.
Snel wegwijs:
De link naar onze lievelingsplekken via Google Maps: MEXICO 🇲🇽 – Gram Squad · Lize
https://maps.app.goo.gl/jAfsz6b4qoxhBAWn8?g_st=i
CDMX
CDMX, MEXICO
ⓒ Lize Helsen
We landden in Mexico City – International Airport Benito Juárez met een lichte jetlag en twee gestolen iPads, maar met zo een open hart!
CDMX is een stad die tegelijk overweldigt en voedt. Geen gemakkelijke plek, ook veel misdaad, maar wel een ongelooflijk rijke leeromgeving. Hier ligt geschiedenis niet netjes geordend, maar letterlijk in lagen boven en onder elkaar. Terwijl wij wandelden door straten die gebouwd zijn op de resten van Tenochtitlán, ontstonden gesprekken over macht, kolonisatie, verlies en wederopbouw. Niet vanuit een schoolboek, maar omdat de stad het zelf vertelde. Dat is wat worldschooling hier doet: het zet nieuwsgierigheid in gang zonder dat je hoeft te duwen. En wie mij en mijn werk rond Erotic Intelligence kent, weet dat nieuwsgierigheid het fundament is voor een vrij en deugdzaam leven.
Leren wordt vanzelf belichaamd in CDMX. Kunst is geen decoratie maar een taal. Muurschilderingen, volkskunst, rituelen rond leven en dood; ze spreken rechtstreeks tot het emotionele veld van kinderen, en mijzelf. Gevoelens mogen hier zichtbaar zijn. Verdriet, vreugde, trots, rouw: alles krijgt vorm. Voor ons allemaal was dat een diep normaliserende ervaring.
Tegelijk is Mexico ook een sociale leerplek. Het leven speelt zich af in gemeenschap. Families, buren, straatleven, zorg voor elkaar, … het collectieve weegt hier zwaarder dan het individuele. Dat merkten we aan hoe het dagelijkse leven zo georganiseerd is, en ook dat het empathie, veerkracht en relationeel bewustzijn voedt op een manier die moeilijk te simuleren is in een Westerse context.
In het Templo Mayor Museum stonden we letterlijk op de resten van Tenochtitlán, de Azteekse hoofdstad. Voor kinderen werd geschiedenis hier plots echt:
“Dus deze stad is gebouwd op een andere stad?”
Exact. Macht, kolonisatie en cultuurverschuiving in één beeld.
We wandelden door het Historic Center of Mexico City, bezochten het National Palace (waar Diego Rivera’s muurschilderingen een visuele geschiedenisles zijn), en aten streetfood waar we wilden.
De Mural de La Familia Burrón bv bracht ons bij het alledaagse leven van gewone families. Humor, strijd, samenleven. Kunst hoeft niet altijd museaal te zijn om te onderwijzen, integendeel.
In Huerto Roma Verde ontdekten de kinderen wat een community kan zijn: stadslandbouw, duurzaamheid, samen zorg dragen.
Een mooie plek om eens door te snuisteren, en de kinderen veilig te laten rondwandelen en spelen. Ook ‘alleen’, dat is een pak uitdagender in de grootstad, waar criminaliteit en kidnapping niet zeldzaam zijn, jammer genoeg.
Ons absolute lievelingsplekje was Audiorama Parque España. Hoofdtelefoons, zachte muziek, schaduw, écht rust te midden van de drukke en grote stad. Voor hoogsensitieve kinderen (en ouders) een mooie les; zelfs in drukte en chaos is rust te vinden.
Frida Kahlo : what a womxn!
We namen een Uber (veilig, betrouwbaar, betaalbaar – ook met kinderen) naar Coyoacán voor het Frida Kahlo Museum.
Opgelet: op voorhand reserveren als je binnen wil in het museum, anders is het gegarandeerd volzet, en dat zou jammer zijn 🙂
Frida Kahlo is één van mijn persoonlijke inspiratiebronnen. Niet omdat haar leven zacht of “mooi” was, maar juist omdat het dat níét was en zij daar niet voor wegliep. Frida belichaamt iets wat ik zo wezenlijk vind om kinderen mee te geven binnen worldschooling: dat pijn niet het einde hoeft te zijn, maar een bron van creatie kan zijn. Haar werk is niet alleen een esthetische vlucht, maar ook – en vooral – een radicale vorm van eerlijkheid. Ze schilderde wat ze voelde, wat ze verloor, wat ze verlangde. Haar lichaam, gebroken en lijdend, werd geen vijand maar een getuige. Ze eerde het, ondanks alles.
Ook voor de kinderen was/is dat een ongelooflijk krachtig verhaal. Frida was een vrouw met een eigen stem. Een vrouw die zichzelf niet kleiner maakte om geliefd te zijn. Die haar identiteit, haar pijn, haar vrouw-zijn en haar Mexicaanse roots zichtbaar durfde maken.
Het bezoek aan het Museo Casa Estudio Diego Rivera y Frida Kahlo verdiepte dat verhaal nog meer. In de architectuur alleen al voel je spanning en haar autonomie: twee aparte huizen, verbonden door een brug. Liefde, maar ook ruimte. Verbinding zonder versmelting. Een mooie representatie over relaties en over hoe nabijheid en zelfstandigheid naast elkaar kunnen bestaan, maar ook hoe passie en conflict soms samenkomen. Het nodigt uit om ook hier op een architecturale manier te leren kijken naar dynamieken, naar grenzen, naar hoe mensen zich tot elkaar verhouden.
Het boekje Little People, Big Dreams: Frida Kahlo uit de Little People, Big Dreams-reeks is trouwens echt een parel om haar leven en haar verhaal met kinderen te delen. Het vertelt Frida’s leven op een zachte, respectvolle manier, zonder haar te reduceren tot lijden, maar ook zonder het te verbloemen. Kinderen leren dat ze als meisje al wist dat ze anders was, dat ze tekende, droomde, volhield. Dat creativiteit een plek kan zijn om jezelf te dragen wanneer het leven zwaar wordt.
Frida leert ons, jong en oud, dat mens-zijn complex mag zijn. Dat kracht niet altijd luid is. Dat schoonheid ook rauw kan zijn. En dat het volgen van je innerlijke waarheid, hoe ongemakkelijk soms ook, een vorm van diepe vrijheid is.
Lunch-tip in de buurt: Mesón Antigua: vers, lekker, kindjes konden er buiten spelen, authentiek, …
When children are free to choose what resonates with them, learning emerges naturally. Curiosity is sparked by wonder, not by explanation.
Lize Helsen
Xochimilco
Xochimilco was zonder twijfel één van de leukste en meest toegankelijke uitstappen die we deden in Mexico City, én een absolute hit bij de kinderen. Denk: felgekleurde bootjes (trajinera’s), live muziek, eten aan boord en een sfeer die meteen ontspannen en feestelijk aanvoelt.
Je vaart door een netwerk van kanalen net buiten het drukke stadscentrum, en het voelt bijna onwerkelijk dat dit nog steeds deel uitmaakt van Mexico City. Terwijl je rustig vooruitglijdt, komen er mariachi’s langs, bootjes met snacks, families die zingen, lachen en genieten.
Wat Xochimilco extra interessant maakt, is dat het niet alleen leuk is, maar ook inhoudelijk sterk. De kanalen en drijvende tuinen (chinampa’s) dateren uit de precolumbiaanse tijd en worden vandaag nog steeds gebruikt. Het is één van de oudste landbouwsystemen ter wereld en een mooi voorbeeld van hoe mensen al eeuwenlang slim omgaan met water en grond. Zonder er een les van te maken, pikken kinderen hier vanzelf iets op over ecologie, voedsel en samenleven met de natuur.
Voor onze kinderen was dit vooral een plek waar cultuur licht en vrolijk mocht zijn. Geen stil museum, geen lange uitleg, maar meeklappen met muziek, kleuren benoemen, nieuwsgierig rondkijken. En voor ons als ouders was het fijn om te zien hoe leren ook gewoon mag ontstaan tijdens plezier maken.
Praktisch gezien is Xochimilco makkelijk te combineren met een halve dag in de stad, ideaal als afwisseling na musea of stadswandelingen. Het is toeristisch, ja… maar op een fijne, lokale manier waarbij je samen met Mexicaanse families op het water zit.
Yucatán & Quintana Roo: een zoektocht naar echtheid
Na de intense gelaagdheid van Mexico City trokken we verder richting Yucatán & Quintana Roo. Een ander landschap, een andere energie. Jungle, cenotes en een haast onwerkelijk turquoise zee ontvouwden zich, wat heel mooi was, zonder twijfel. En toch. Er hing een zekere afstand in de lucht. Alles voelde té verzorgd, té gepolijst, té afgestemd op bezoekers. Voor veel gezinnen is dit een zachte, comfortabele instap in Mexico, en dat begrijp ik volledig. Maar voor ons begon hier een subtiele zoektocht naar iets wat moeilijker te benoemen is: rauwheid, dagelijks leven, echtheid.
We landden in Cancún, maar bleven er dus nauwelijks. Cancún fungeert perfect als toegangspoort tot de regio, maar voelt tegelijk als een plek waar het echte Mexico grotendeels plaats heeft gemaakt voor resorts, all-inclusive formules en grootschalig toerisme. Comfortabel, overzichtelijk, zorgeloos… maar ook losgekoppeld van het leven zoals het daarbuiten wordt geleefd. Voor ons, als worldschooling-gezin, voelde het te ver af staan van de context waarin leren vanzelf ontstaat: in ontmoeting, in meebewegen, in deel uitmaken van een geheel.
Akumal: zwemmen met zeeschildpadden
Als eerste sliepen we in Akumal om te zwemmen met schildpadjes. Een ervaring die voor de kinderen onvergetelijk was. Tegelijk is het sterk gereguleerd en toeristisch. Het voelde meer als “beleving” dan als ontmoeting. Dat we nadien in Oaxaca écht in aanraking en ontmoeting met wilde schildpadjes gingen komen wisten we toen natuurlijk nog niet.
We deden ook de Akumal Art Walk, een leuke wandeling met prachtige kunstwerken op de muren die wat lokale creativiteit liet zien.
We verbleven kort in Quetzal Condos (zie link voor listing op. Air Bnb) en brachten tijd door in KAY Beach Club. Niet authentiek, wel praktisch: een afgebakend strand waar kinderen veilig konden spelen.
De cenotes zijn zonder twijfel spectaculair, maar ook hier geldt: timing is alles. Ga je midden op de dag, dan sta je soms letterlijk in de file. Wij gingen vroeg en hadden geluk bij Cenote Azul en Cenote Minotauro.
Hoogtepunt voor de kinderen: Milo die van rotsen tot wel vier meter hoog sprong. Mijn moederhart sloeg een paar tellen over, maar hij straalde van trots, en de andere aanwezigen moedigden hem mee aan.
Tulum: mooi op beeld
Nadien reden we door naar Tulum, maar ook dat bleek niet onze plek. Alles is esthetisch perfect: stranden, boetieks, yoga-decks, eco-hotels. Pinterest en Instagram komen hier volledig tot hun recht. Maar wij als gezin misten culturele diepgang. Het voelde als een decor waarin je vooral consumeert, eerder dan participeert.
Wat wél bleef hangen, was het lokale eten. El Arbolito is eenvoudig, ongepolijst en ontzettend lekker. Plastic stoelen, snelle service, pure smaken, 100% écht Mexicaans!
We sliepen in Casa Tortuga Tulum, een combinatie van verblijf en cenotes. Praktisch, mooi en fijn om vroeg de cenotes in te duiken voor de drukte losbarst, wat echt essentieel is wil je niet in de file staan voor de beleving ervan. Maar ook hier… veel te toeristisch.
De Escultura Ven a la Luz was indrukwekkend om te zien, maar ook hier voelde de magie wat weg door het aanschuiven, betalen en de massa mensen. Mooi, maar weinig authentiek.
Holbox: een goedbedoeld ecologisch initiatief
We reden naar Chiquilá en namen vandaar de boot naar Holbox. Het concept is duidelijk: autovrij eiland, zandwegen, fietsen, slow living. En ja, het is mooi.
Toch voelde het voor ons weinig authentiek. Holbox leeft bijna volledig op toerisme, met een sfeer die sterk afgestemd is op backpackers en short stays. Om auto’s te vermijden schakelden ze golfkarretjes aan… met gepimpte motoren die mogelijks meer lawaai maken dan auto’s. Niet geheel geslaagde opzet, naar onze mening.
We huurden fietsen bij Bikes Holbox – Bike Rental Holbox, reden naar Punta Mosquito (prachtige schelpen, het moet gezegd worden!) en genoten van de zonsondergang aan Playa Punta Cocos. We hebben Fijn, ontspannen, en vooral hard van onze vrienden en het samenzijn genoten, maar het raakte ons niet diep.
Valladolid: geschiedenis en, oef! Terug wat culturele voeding!
Valladolid bracht opnieuw wat balans. Deze koloniale stad werd gebouwd op een oude Maya-nederzetting en ademt geschiedenis. Hier voelde Mexico weer meer als zichzelf.
We sliepen in Hotel Casa Hipil, terwijl onze vrienden verbleven in Hotel Fundadores. Heel klein maar super gezellig en proper! Het Parque Principal Francisco Cantón Rosado was een fijne plek om ’s avonds rond te hangen, en Le Kaat was een verrassend goede en lekkere vegan stop.
De Calzada de los Frailes is charmant en fotogeniek straatje, zeker eens de moeite om tot daar te gaan om de sfeer van het echt Mexico op te snuiven.
Cenote San Lorenzo Oxman was een echte highlight; extra bijzonder omdat ik er mijn verjaardag vierde. Maar bovenal was het er rustig, waren we er helemaal alleen en konden we met een Tarzan touw de cenote inspringen en zwemmen met visjes en hele kleine schildpadjes.
In de buurt ligt Chichén Itzá, één van de belangrijkste Maya-sites ter wereld. Indrukwekkend, groots en historisch enorm relevant, maar ook hier: druk druk druk. Wij kozen er met de kindjes voor om Chacchoben Archaeological Zone in de plaats te bezoeken, rustiger en meer ingebed in de natuur, een fijnere ervaring met kinderen omdat ze er ook mochten klimmen en klauteren.
Bacalar: water (en een beetje meer rust)
Bacalar is een kleine stad die aan de Bacalar Lagoon ligt. Dit wordt ook wel de Lagune van de Zeven Kleuren genoemd, en doet haar naam alle eer aan. Het water varieert van helder turquoise tot diepblauw, afhankelijk van zon, diepte en ondergrond.
Een van onze favoriete plekken was Los Rápidos de Bacalar. Hier stroomt het water zachtjes (of met momenten iets wilder) door natuurlijke kanalen, waardoor je je letterlijk kan laten meevoeren.
Kinderen kunnen hier veilig spelen en dobberen (met zwemvest), terwijl je tegelijk iets leert over de kwetsbaarheid van dit ecosysteem: stromatolieten maken deel uit van het oudste leven op aarde en vragen om respectvolle omgang. Leuk én leerzaam, zonder belerend te zijn.
Ook Cenote Cocalitos Beach Resort was een fijne stop. Ondiep water, houten steigers, schommels in het water, helder zicht. Hmm! Het is een toegankelijke plek voor gezinnen, zolang je rekening houdt met de regels rond het beschermen van de natuur (geen zonnecrème in het water, rustig bewegen).
Voor wat historische context bezochten we het Fuerte de San Felipe de Bacalar. Het fort vertelt het verhaal van Bacalar als strategische plek in de strijd tegen piraterij en geeft net dat extra laagje betekenis en fantasieverhaal aan deze plek.
We sliepen in Villa Estrella by Tuka’an Apartments, een rustige en comfortabele uitvalsbasis. Het voelde aan als een thuisje aan de lagune, prachtig mooi en rustig!
De lekkerste koffie en snack vonden we in Mango and Chile Bacalar, net naast het Fort. Dat is pauze nemen met veel speelgelegenheid voor de kindjes en een prachtig uitzicht voor de genieter!
Do’s & Don’ts voor het behoud van de lagune
✔️ Gebruik géén zonnecrème in de lagune. Bescherm je huid met een UV-shirt of rashguard.
✔️ Blijf op steigers en aangewezen zwemzones. Deze zones zijn ontworpen om stromatolieten te beschermen.
✔️ Ga rustig het water in. Zacht bewegen voorkomt schade aan de bodem en het water.
✔️ Draag een zwemvest bij Los Rápidos. Veiliger voor kinderen, het kan er plots wilder worden!
✔️ Neem afval altijd mee. Ook klein plastic of etensresten.
✖️ Raak stromatolieten nooit aan. Dit zijn één van de oudste levensvormen op aarde en extreem kwetsbaar.
✖️ Spring niet in het water. Ook niet van steigers of platforms.
✖️ Gebruik geen zeep, shampoo of make-up in of nabij de lagune. Zelfs minimale hoeveelheden verstoren het ecosysteem.
✖️ Ga niet tijdens piekuren. Drukte versnelt de aantasting van het water.
Zie de lagune niet als een zwembad, maar als een levend ecosysteem.
Wanneer kinderen voelen dat ze te gast zijn, ontstaat zorg vanzelf.
Yucatán en Quintana Roo gaven ons schoonheid, natuur en plezier, maar ook helderheid. Ze maakten duidelijk wat voor ons werkt, en wat niet. En precies die helderheid maakte dat we extra nieuwsgierig en open verder trokken naar Oaxaca. Maar daarover straks meer.
Het was mooi, verrijkend op een eigen manier, maar het raakte niet op dezelfde diepte. Juist die ervaring maakte helder wat voor ons essentieel is onderweg: niet alleen schoonheid, maar verbondenheid.
Oaxaca
Eenmaal geland in Oaxaca begon het tempo vanzelf te zakken. Was het de surfvibe, de backbackersvibe, het authentieke en ‘onaffe’ karakter, … De omgeving dwong het in elk geval af. De kust rond Puerto Escondido leeft op zon en zee, en laat dat nu een van onze liefdestalen zijn.
We startten met het lokale leven, op de Pochote Xochimilco Organic and Artisanal Market: kleinschalig, creatief, lokaal eten en ambacht. Geen opgepoetste markt, maar een lokale plek waar je gewoon even deel wordt van het dagelijkse ritme. Ook Santa María del Tule paste mooi in dat beeld: een korte stop met culturele wortels, waar natuur en geschiedenis samenkomen.
Wat de kust rond Puerto Escondido bijzonder maakt, zijn de vele authentieke baaien. Geen resorts, geen rijen strandbedden, … maar gewoon zee, vissersboten, surfers en families.
De verder afgelegen Playas waren voor onze kinderen een opvallende ervaring: onze blonde jongens trokken veel aandacht. Niet op een vervelende manier, maar vanuit nieuwsgierigheid. In deze regio zie je weinig toeristenkinderen; kinderen worden hier gezien, aangesproken, opgenomen. Dat gaf hen een sterk gevoel van anders zijn én welkom zijn, een waardevolle wereldles in mijn ogen. Enkelen van onze favorietjes waren Playa Santa Cruz, Playa El Violín en Playa La Entrega.
Schildpadjes vrijlaten in Mazunte
Een absoluut hoogtepunt was het Centro Mexicano de la Tortuga in Mazunte. Dit centrum werkt rond bescherming, educatie en onderzoek van zeeschildpadden. Niet als attractie, maar als levend leercentrum. Kinderen leren hier waarom schildpadden bescherming nodig hebben, hoe ecosystemen werken en wat menselijke impact betekent.
Later, bij zonsondergang op Punta Cometa, zagen we jonge schildpadjes de zee in zwemmen. Dat moment — stil, echt, kwetsbaar — bleef hangen.
Not all classrooms have four walls. When children grow close to nature, care grows naturally.
We sliepen in La Aurora op Playa Zicatela, een mooi, omheind appartement met zwembad, fijn en veilig met kinderen, en toch vlak bij zee. Het is ook op deze spot dat er met de juiste swell-wereldkampioenschappen Surf gehouden worden. Heel leuk om als surfminded gezin eens te vertoeven dus!
Kleine noot: na zonsondergang liever niet meer op het strand wandelen of blijven.
Voor eten en muziek hielden we van El Chiringuito in Mermejita: voeten in het zand, simpele gerechten, live muziek. Precies goed.
Nog enkele plekken die we warm aanraden:
-
Mirador Romance de Verano voor uitzicht
-
Snorkelen op Playa Manzanillo en Playa Santa Cruz
-
De intieme baai van Playa Carrizalillo
-
Playa Bacocho, waar ook Vive Mar Turtle Release Camp werkt rond het vrijlaten van schildpadden
-
En het ruigere, stille Playa Roca Blanca
Mexico heeft ons niet alleen plekken getoond, maar perspectieven geopend. En vooral Oaxaca, met zijn ruwe schoonheid en zachte ritme, heeft ons eraan herinnerd waarom we dit pad van worldschooling überhaupt bewandelen: om kinderen (en onszelf) toe te laten mens te zijn in relatie tot de wereld.
Krijg je niet genoeg van onze reisavonturen? Volg ons dan zeker op Instagram of Polarsteps. Daar delen we altijd het meeste, het grappigste, het leukste en het meest recente van onderweg.